[StrangeGraves] This is Too Weird [1]

This is Too Weird [1]

 

คู่: สตีเฟ่น สเตรนจ์ และเพอร์ซิวาล เกรฟส์ (ยังไม่มีโพตายตัวนะคะ) 

 

แนว: สบาย ๆ ไร้พล็อต ไร้แก่นสาร ไร้โพซิชั่น 

 

หมายเหตุ: แฟนฟิคข้ามจักรวาลของหนัง Doctor Strange และ Fantastic Beasts and Where to Find Them 

 

หมายเหตุอีกครั้ง: ผู้เขียนข้อมูลไม่แน่น เขียนสนองความอยากของตัวเองล้วน ๆ หากข้อมูลผิดพลาด บอกผู้เขียนหน่อยนะคะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ^^ 

 

 

 

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่หว่องกำลังทอดไข่ดาวหอมกรุ่น พลางชำเลืองดูขนมปังปิ้งในเตาว่าสุกได้ที่หรือยัง เขาก็ได้ยินเสียงกรี๊ดของ สตีเฟ่น สเตรนจ์ ดังมาจากห้องนอนชั้นสอง 

 

 

…ก็ได้ ๆ เขายอมรับว่าเล่าเกินจริงไปหน่อยตรงที่บอกว่าหมอนั่นกรี๊ด แต่เสียงร้องด้วยความตกใจของหมอนั่นแม้จะแผ่วเบา แต่สำหรับเขาก็คล้ายเสียงกรี๊ดนั่นแหละ 

 

 

คิ้วของชายหนุ่มชาวเอเชียขมวดมุ่น ดวงตาเรียวเล็กหรี่ลงแทบจะเป็นเส้นตรง เกิดอะไรขึ้น ถึงขั้นทำให้ ดร.สตีเฟ่น สเตรนจ์ ซึ่งเป็นจอมขมังเวทย์อันดับหนึ่งของโลก(และเคยเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของโลกด้วย ตามที่เจ้าตัวเอ่ยอ้าง) ถึงกับเสียจริตร้องออกมาด้วยความตกใจได้ 

 

 

ไวเท่าความคิด หว่องก็เคลื่อนย้ายร่างท้วมแต่แข็งแกร่งดั่งภูผาในผ้ากันเปื้อนสีขาวจับระบายที่แขนและชายผ้า ซึ่งคริสติน—อดีตแฟนสาวของสตีเฟ่น—มอบให้เขา เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีผ้ากันเปื้อนใช้ทำครัว 

 

 

แม้หว่องจะไม่ปลื้มระบายเท่าไร แต่เมื่อมีคนให้ของมาก็ต้องใช้ ไม่ให้เสียเปล่าและเสียน้ำใจผู้ให้ เขาจึงใส่ผ้ากันเปื้อนจับระบายนี้ทำอาหารทุกวัน ไม่สนใจคำหยอกและสายตาล้อเลียนของเจ้าหมอจอมเวทย์ปากกรรไกรนั่น 

 

 

ตอนนี้ช่างผ้ากันเปื้อนก่อน หว่องเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วขึ้นไปยังชั้นสอง และหยุดหน้าประตูไม้ขัดมันซึ่งมีด้ามจับสีทองหรูหรา ได้ยินเสียงชายสองคนดังมาจากหลังบานประตู เสียงหนึ่งเป็นเสียงกวนประสาท(ในความเห็นของหว่อง)ของสตีเฟ่น อีกเสียงเป็นเสียงทุ้มไม่คุ้นหู 

 

 

ได้ยินดังนั้นหว่องจึงสรุปได้ว่า มีชายแปลกหน้าอยู่ในห้องนอนของสตีเฟ่น 

 

 

แล้วเข้ามาได้อย่างไรกัน ในเมื่อสตีเฟ่นได้กางข่ายเวทย์ปิดกั้นแซงค์ทรัมของพวกเขาไว้ ไม่ให้ใครเข้าออกได้ตามใจชอบ 

 

 

หรือชายผู้นั้นจะเป็นจอมเวทย์ที่เก่งกาจและมีพลังยิ่งกว่าสตีเฟ่น 

 

 

ยังจะมีใครที่มีพลังมากกว่าสตีเฟ่นอีกหรือ ไม่มีทาง! 

 

 

คิดได้ดังนั้น หว่องจึงสรุปได้ว่า สตีเฟ่นคงเป็นคนเชิญแขกคนนี้เข้ามาเอง 

 

 

แต่ทำไมถึงได้ร้องเสียงหลงราวกับหญิงสาวเจอแมลงสาบอย่างนั้น 

 

 

ด้วยความสงสัย หว่องจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป 

 

 

แล้วพบชายสองคนยืนอยู่คนละมุมห้อง ทั้งสองสวมชุดนอน มีสภาพเหมือนเพิ่งตื่นนอน หว่องมองสตีเฟ่นซึ่งยังอยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายสีครีม ผมเผ้าที่ปรกติจะเซ็ตตัวอย่างดียุ่งเหยิง ข้างกายเขามีผ้าคลุมสีแดงโบกสะบัดลอยอยู่กลางอากาศ เปรียบเสมือนนคู่หูที่ตั้งใจร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับชายหนุ่ม ดวงตาสีเทาของสตีเฟ่นจ้องเขม็งไปยัง ‘แขก’ ซึ่งยืนอยู่อีกมุมห้องอย่างไม่วางใจ 

 

 

หว่องมองตามสายตานั้นไป ชายแปลกหน้าคนนั้นยืนเกือบจะชิดหน้าต่าง ร่างที่น่าจะสูงพอ ๆ กับเขา แต่มีกล้ามเนื้อน้อยกว่าอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิท ผมสั้นสีดำยุ่งเหยิงไม่แพ้ผมของสตีเฟ่น โครงหน้าหล่อเหลาเอาการ โดดเด่นด้วยคิ้วเข้มซึ่งยามนี้ขมวดมุ่นด้วยความตึงเครียด ดวงตาสีนิลจ้องเขม็งมาที่พวกเขาและผ้าคลุม ท่ายืนปักหลักพร้อมสู้ ไม่เปิดช่องว่างให้แม้แต่น้อย 

 

 

ดวงตาเรียวของหว่องมองไปทางสตีเฟ่นอีกครั้ง เขาเลิกคิ้วขึ้น ถามทางสายตาโดยไม่เอ่ยคำ แต่สตีเฟ่นกลับส่ายหน้า แทนคำตอบว่าเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนจะหันไปพูดกับชายแปลกหน้า 

 

 

“คุณเห็นไหม นี่หว่อง เพื่อนร่วมบ้านของผม” สตีเฟ่นผายมือไปทางหว่องที่ยืนอยู่ข้างเขา ก่อนจะพูดต่อ “เขาคือหลักฐานว่านี่เป็นห้องของผม บ้านของผม คุณต่างหากที่อยู่ผิดที่ ทีนี้จะตอบคำถามของผมได้หรือยัง คุณเป็นใคร เข้ามาในบ้านและในห้องของผมได้ยังไง” 

 

 

ดวงตาของชายแปลกหน้ามีแววหวาดหวั่นผาดผ่านเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับเป็นเรียบเฉยในพริบตา หากไม่ได้สังเกต สตีเฟ่นคงไม่รู้ว่าชายตรงหน้ากำลังกลัว จอมขมังเวทย์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดูท่าชายแปลกหน้าคนนี้คงจะไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ในเมื่อไม่ได้ตั้งใจมา แสดงว่าไม่มีเจตนาร้าย คิดได้ดังนั้น สตีเฟ่นจึงรีบพูดเสริม 

 

 

“ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่ทำอะไรคุณหรอก ถ้าคุณไม่ทำอะไรเราก่อนน่ะนะ” จอมขมังเวทย์หยอดมุข แต่คนตรงหน้ากลับยังมีสีหน้าตึงเครียด เขาจึงกระแอมไอแล้วรีบแนะนำตัว 

 

“ผม ดร.สตีเฟ่น สเตรนจ์ จอมเวทย์ผู้มีหน้าที่ตรวจตราและปกป้องโลก ส่วนคนนี้คือ มาสเตอร์หว่อง จอมเวทย์ผู้ช่วยและเพื่อนร่วมบ้านของผม… อ้อ และนี่ ผ้าคลุมเลเวียธาน คู่หูของผม” 

 

 

สตีเฟ่นรีบเสริมเมื่อถูกผ้าคลุมสะกิดไหล่ พวกเขาแนะนำตัวเองแล้ว แต่คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นของชายแปลกหน้ากลับไม่คลายลงเลย แต่กระนั้นก็ยังเอ่ยแนะนำตัวด้วยเสียงนุ่มทุ้มที่สะกดใจคนฟัง 

 

 

“เพอร์ซิวาล เกรฟส์ มือปราบมาร หัวหน้ากองควบคุมกฎหมายเวทมนตร์” 

 

 

เพอร์ซิวาลได้ยินว่าคนตรงหน้าเป็นพ่อมดเช่นกัน ประกอบกับผ้าคลุมลอยได้ตรงหน้าไม่ใช่ของที่โนแมจจะมีครอบครองแน่นอน เขาจึงกล้าแนะนำตัวเต็มยศ หวังว่าเจ้าของบ้านจะเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเขามาบ้าง เพราะเขาเองเป็นมือปราบมารที่มีชื่อเสียงในอเมริกาไม่น้อย 

 

 

แต่สตีเฟ่นกลับขมวดคิ้ว ก่อนจะถามกลับ “มือปราบมาร? หัวหน้ากองควบคุมกฎหมายเวทมนตร์? อะไรล่ะนั่น ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” 

 

 

ชายหนุ่มหันไปมองหว่องเป็นเชิงถามว่ารู้จักไหม แต่หว่องส่ายหน้า เพอร์ซิวาลเลิกคิ้วอย่างแปลกใจกับท่าทีของทั้งสอง จึงอธิบายเพิ่ม 

 

 

“ผมเป็นคนของมาคูซา สภาเวทมนตร์แห่งสหรัฐอเมริกา” 

 

 

“ผมอยู่อเมริกามาตั้งแต่เกิด แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องสภาเวทมนตร์อะไรนั่นเลยนะ” 

 

 

“ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน” 

 

 

คำตอบของสตีเฟ่นกับหว่อง ทำให้เพอร์ซิวาลนิ่งอึ้งไป หากเป็นพ่อมด ต่อให้ไม่ได้เป็นคนอเมริกา เมื่อมาเยือนอเมริกาก็ต้องขออนุญาตพกพาไม้กายสิทธิ์ ถึงอย่างไรก็ต้องเคยได้ยินชื่อมาคูซา… ไม่สิ… สองคนนี้ไม่เคยได้ยินแม้แต่คำว่า ‘มือปราบมาร’ และยังไม่ใช่โนแมจอีกด้วย ถ้าอย่างนั้นพวกเขามาจากไหน เหตุใดถึงไม่เคยได้ยินชื่อมาคูซา… หรือว่า… 

 

 

เพอร์ซิวาลไม่กล้าคิดต่อ มือปราบมารหนุ่มตัดสินใจหาข้อมูลก่อน 

 

 

“ที่นี่คือที่ไหน” 

 

 

“บ้านผม” 

 

 

คำตอบสั้นห้วนแถมไม่เผยข้อมูลอะไรเลยทำให้เพอร์ซิวาลมองหน้าผู้ที่อ้างตนว่าเป็นจอมเวทย์ แม้ใบหน้าตอบของชายหนุ่มจะเรียบเฉย แต่ดวงตาสีเทาคู่นั้นกลับแฝงแววสนุกสนาน ทำเอาเขาอยากเสกคำสาปใส่สักชุดสองชุด แต่เขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากับผู้ช่วยชาวต่างชาติมีฝีมือและลูกเล่นอะไรบ้าง ยังไม่ต้องพูดถึงผ้าคลุมวิเศษที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมจะปกป้อง ‘คู่หู’ ทุกเมื่อ หากเขาเริ่มเคลื่อนไหวแม้สักนิด แถมที่นี่ยังเป็นเขตของพวกนั้นอีกด้วย มือปราบมารหนุ่มจึงอดกลั้น ก่อนจะถามต่ออย่างเจาะจงกว่าเดิม 

 

 

“บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ที่ไหน” 

 

 

“177A ถนนบลีคเคอร์ กรีนวิชวิลเลจ นิวยอร์ก” 

 

 

สตีเฟ่นพูดรัวเร็วราวกับไม่อยากให้เขาจำได้ แต่เพอร์ซิวาลจำได้ เขาจะจำไม่ได้ได้อย่างไร ในเมื่อที่อยู่นั่นคือที่อยู่อพาร์ทเม้นท์ของเขาเอง! 

 

 

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย! 

 

 

-*-*-*-

 

 

เขียนสนองนี้ดตัวเองล้วน ๆ ค่ะ 555555

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ

Advertisements

One thought on “[StrangeGraves] This is Too Weird [1]

  1. Pingback: สารบัญ Fiction – Luifang's Passion

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s