[ScorBus] Winter’s Dream: I

 

Winter’s Dream

Albus Potter and Scorpius Malfoy

Key Words: สกอร์เปียสหญิง, ข้ามมิติ

สกอร์เปียส มัลฟอย เด็กสาวผู้ถูกครอบครัวส่งเข้าเรียนที่โบซ์บาตง เพราะอยากหนีจากข่าวลือไร้สาระที่ว่า เธอเป็นลูกสาวของจอมมาร ทว่า ข่าวลือเล่านั้นก็ยังคงติดตามเธอมา เด็กสาวโดดเดี่ยวมาตลอดจนกระทั่งวันหนึ่ง เธอถูกกระจกดูดเข้าไป และได้พบกับ อัลบัส พอตเตอร์ ในอีกมิติหนึ่ง

 

I

 

แสงอ่อนละมุนยามเช้าเล็ดลอดผ่านม่านลูกไม้บางเบาเข้ามายังหอพักหญิงของโบซ์บาตง ในห้องที่มีหน้าต่างทรงสูงจรดเพดานเรียงกันตลอดแนว มีเด็กสาวร่างเล็กในชุดผ้าซาตินสีฟ้าอ่อนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งตามลำพัง กระจกบานกลมสะท้อนให้เห็นใบหน้าเรียวเล็กซีดขาว ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีบลอนด์ตรงยาวถึงกลางหลังซึ่งเด็กสาวมัดถักเป็นเปียหลวมผูกปลายด้วยริบบิ้นสีเดียวกับเครื่องแบบโรงเรียน คิ้วเรียวสีอ่อนโค้งรับกับดวงตากลมโตสีเทา จมูกของเธอเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากเรียวบางที่มุมปากตกอย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับรอยยิ้ม เธอเป็นเด็กสาววัยสิบห้าที่หน้าตาน่ารักทีเดียว หากแต่ในดวงตาคู่สวยนั้นเหือดแห้ง ไร้แววแห่งความสุข

 

เธอคือ สกอร์เปียส มัลฟอย ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมัลฟอย ครอบครัวของเธอย้ายถิ่นฐานมาจากอังกฤษ โดยหวังว่าข่าวลือไร้สาระที่นั่นจะไม่ข้ามน้ำข้ามทะเลมายังฝรั่งเศส ทว่า พวกเขาคิดผิด ข่าวลือนั้นยังคงตามมาหลอกหลอนครอบครัวเธอ และเห็นได้ชัดว่าทุกคนยังคลางแคลงเรื่องที่เธออาจจะเป็นทายาทของพ่อมดที่ชั่วร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ซึ่งส่งผลให้เด็กสาวต้องโดดเดี่ยวมาตลอด แม้จะอยู่ที่โบซ์บาตงมาห้าปีแล้ว แต่ไม่มีเด็กคนไหนยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับเธอเลยสักคน กระทั่งเพื่อนร่วมห้องของเธออีกสามคนยังไม่กล้าอยู่ตามลำพังกับเธอเลย

 

เด็กสาวละสายตาจากกระจก มองไปรอบห้องนอนอันกว้างขวางและหรูหรา พื้นเป็นหินอ่อนขัดมัน ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีไวน์แดง โคมไฟระย้าแขวนอยู่กลางห้อง มุมหนึ่งของห้องมีโต๊ะกลมและโซฟานุ่มสี่ตัววางล้อมอยู่ มุมนั้นเป็นมุมที่สกอร์เปียสไม่กล้าย่างกรายเข้าไป เพราะเพื่อนร่วมห้องของเธอมักจะจับกลุ่มกันอยู่ตรงนั้น หากไม่ทำการบ้าน ก็จะคุยกันเรื่องต่าง ๆ ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงเรื่องของเธอด้วย ผนังสองด้านที่ไม่ติดประตูและหน้าต่างมีเตียงไม้สี่เสา โต๊ะอ่านหนังสือ ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเครื่องแป้ง อย่างละสี่ตัว วางเรียงชิดผนังด้านละสองชุด เพราะงั้นเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งขึ้นห้องมาช้ากว่าเพื่อนจึงจำยอมนอนเตียงข้างเธอ  เตียงทั้งสี่เลิกม่านขึ้นเผยให้เห็นผ้าปูเตียงสีมุกเรียบกริบกับหมอนซึ่งจัดวางเป็นระเบียบ เพื่อนร่วมห้องของเธออีกสามคนออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ หีบใส่สัมภาระซึ่งเคยวางอยู่ปลายเตียงหายไป พวกเธอคงลงไปยังห้องโถงเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านในวันหยุดฤดูหนาว

 

เธอเองก็จะกลับบ้านเช่นกัน กลับไปหาพ่อ แม่ ปู่ และย่า ซึ่งรอเธออยู่ที่ปารีส

 

แววตาแห้งแล้งของเด็กสาวมีประกายขึ้นมา ริมฝีปากขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเมื่อนึกถึงพวกเขา ครอบครัวเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่า เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เธอยังมีพวกเขา และเธอจะไม่เป็นไร

 

เด็กหญิงลุกขึ้น โบกไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถายกหีบสัมภาระของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะเปิดประตูไม้สลักเสลางดงามซึ่งมีที่จับเป็นทองคำออกไปยังระเบียงทางเดิน นำหีบใส่รถเข็นเล็กซึ่งตั้งรออยู่หน้าห้อง แล้วลากมันไปบนพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม

 

วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟ วังโบซ์บาตงจึงประดับประดาด้วยน้ำแข็งซึ่งไม่มีวันละลายแกะสลักเป็นรูปทรงต่าง ๆ เช่น ต้นคริสต์มาส ทูตสวรรค์ นางไม้ที่กำลังร่ายรำ มีน้ำแข็งแกะสลักเป็นรูปผลึกหิมะและดวงดาวลอยอยู่เหนือศีรษะตลอดทางเดิน ผลึกน้ำแข็งสะท้อนกับแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามา ทำให้ดูราวกับพวกมันเปล่งแสงได้เอง

 

สกอร์เปียสมองน้ำแข็งแกะสลักทั้งหลายอย่างชื่นชม ถึงเธอจะรู้สึกโดดเดี่ยวตลอดเวลาที่อยู่ที่โรงเรียน แต่เธอก็รักการตกแต่งวังในช่วงคริสต์มาสเหลือเกิน คงจะดีไม่น้อยหากว่าเธอมีเพื่อนสักคนร่วมชื่นชมความมหัศจรรย์นี้ไปกับเธอ

 

แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก

 

สกอร์เปียสบอกกับตัวเองในใจ เพื่อไม่ให้นึกหวังแล้วต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ห้าปีอันอ้างว้างสอนให้เธอเลิกคิดว่าจะเจอคนที่ไม่รังเกียจเธอ ไม่มีอคติต่อปู่ ย่า และพ่อของเธอซึ่งเคยเป็นผู้เสพความตาย ไม่เชื่อข่าวลือว่าเธอเป็นลูกสาวจอมมาร เธอเคยหวังมาตลอดว่าจะมีใครสักคน… ขอแค่คนเดียว… แค่คนเดียวที่เข้าใจเธอ ยอมรับเธอที่เป็นแบบนี้

 

แต่เธอไม่เคยพบคนคนนั้น และคงไม่มีวันได้พบ

 

เด็กสาวตกอยู่ในห้วงความคิดจนลืมดูว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหน รู้ตัวอีกทีเธอก็มาอยู่บนระเบียงทางเดินที่ไม่คุ้นตาเสียแล้ว

 

วังโบซ์บาตงนั้นทั้งกว้างขวางและลึกลับ แม้กระทั่งอาจารย์ผู้สอนอยู่ที่นี่มาหลายสิบปีก็ไม่กล้าพูดว่ารู้จักทุกซอกทุกมุมของโรงเรียนดี ไม่ต้องพูดถึงสกอร์เปียสที่เพิ่งอยู่มาได้ห้าปีและไม่ค่อยได้สำรวจรอบโรงเรียน เพราะไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ก็จะมีสายตาระแวงและเสียงซุบซิบลอยตามมาตลอด เพราะงั้นเธอจึงไม่แปลกใจที่ตัวเองไม่คุ้นกับหลาย ๆ แห่งในวัง เด็กสาวหมุนตัว ตั้งท่าจะลากรถเข็นกลับทางเดิม หากแต่สายตาสะดุดเข้ากับกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมทางเดิน

 

กระจกบานสูงจรดเพดานล้อมด้วยกรอบทองคำสลักลวดลายอ่อนช้อยและอักขระซึ่งเธออ่านไม่ออก มันดูโบราณและเปี่ยมไปด้วยเวทมนตร์ เด็กสาวเดินเข้าไปใกล้กระจกบานนั้นอย่างไม่รู้ตัว เธอมองเงาตัวเองซึ่งสะท้อนบนกระจก รู้สึกประหลาดเหมือนมองลงไปในบ่อน้ำที่นิ่งสนิท สกอร์เปียสสงสัยว่า ถ้าเธอแตะมัน จะเกิดระลอกคลื่นเหมือนเวลาจุ่มนิ้วลงไปในบ่อน้ำหรือเปล่า

 

ไม่ อย่าแตะต้องมัน

 

ส่วนหนึ่งในตัวเธอประท้วงขึ้น เธอรู้ว่าไม่ฉลาดเลยหากแตะต้องสิ่งของที่เห็นได้ชัดว่ามีเวทมนตร์ โดยเฉพาะของน่าสงสัยอย่างกระจกโบราณบานใหญ่มหึมา ซึ่งตั้งอยู่ริมระเบียงอย่างผิดที่ผิดทาง แต่เธอก็ห้ามตัวเองไม่ได้ เหมือนมีบางอย่างดึงดูดให้เธอเข้าไปใกล้ เด็กสาวเอื้อมมือขวาออกไปอย่างเผลอไผล และก่อนที่เธอจะยั้งตัวเองได้ทัน ปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสกับผิวกระจก มันอุ่นราวกับอาบแสงอาทิตย์มาตลอดวัน ผิวของกระจกเรียบสนิทตอนที่นิ้วของเธอจมหายเข้าไปในนั้น เธอแปลกใจที่ไม่เกิดระลอกคลื่นใดอย่างที่คิดไว้ แต่แล้วเสี้ยววินาทีต่อมาก็มีแรงกระชากจากอีกฟากหนึ่ง ดึงเธอเข้าไปในกระจกทั้งตัว ทิ้งไว้เพียงรถเข็นและหีบสัมภาระบนระเบียงทางเดินอันว่างเปล่า ไร้วี่แววของเด็กสาวและกระจกโบราณ

 

~*~*~

 

“อัลบัส ตื่นเร็ว! ไปกินอาหารเช้ากัน!”

 

เสียงร้องอย่างสดใสของเด็กหนุ่มผมบลอนด์ดังก้องไปทั่วห้องนอนในหอพักสลิธีรินซึ่งจมอยู่ใต้ทะเลสาบ ปลุกให้คนซึ่งหลับใหลอยู่บนเตียงต้องตื่นขึ้น อัลบัสพลิกตัวนอนหงาย ปลายผมสีดำยุ่งเหยิงแผ่เต็มหมอน ดวงตาสีเขียวหรี่ปรือขณะมองสกอร์เปียสเพื่อนรักของเขาส่งยิ้มสดใสมาให้ในระยะประชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

 

ใช้เวลาครู่หนึ่ง กว่าที่อัลบัสจะรู้สึกตัวว่าใบหน้าพวกเขาอยู่ใกล้กันเกินไป เด็กหนุ่มตื่นเต็มตาขณะผลักไหล่สกอร์เปียสออกไปด้วยความตกใจ คนถูกผลักเซถอยไปนั่งอยู่ปลายเตียง หัวเราะเสียงใสกับปฏิกิริยาของอัลบัส ซึ่งยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะคว้าหมอนขึ้นมาตีคนขี้้แกล้งแรง ๆ หนึ่งที แต่ไม่อาจหุบรอยยิ้มบนใบหน้าของสกอร์เปียสได้

 

“สกอร์เปียส! ฉันบอกนายตั้งหลายครั้งแล้วนะว่าเลิกปลุกฉันแบบนี้ได้แล้ว”

 

นายทำแบบนี้ทีไรฉันหวั่นไหวทุกที อัลบัสได้แต่คิดขณะพยายามกล่อมหัวใจที่เต้นแรงให้เบาเสียงลง เขาควรจะชินกับการใกล้ชิดของสกอร์เปียสได้แล้ว

 

“ก็ปลุกแบบนี้แล้วนายตื่นเร็วที่สุดนี่นา” เด็กหนุ่มผมบลอนด์เถียงกลับพร้อมรอยยิ้มหยอกล้อ “นายรีบแต่งตัวเร็ว ฉันหิวจนจะกินฮิปโปกริฟฟ์ได้ทั้งตัวแล้ว!”

 

“ก็ได้” อัลบัสบอก แต่ยังไม่ยอมลุกจากเตียงนุ่ม เด็กหนุ่มกล่อมตัวเองจนใจสงบลงแล้ว ก่อนจะมองเพื่อนที่ยังคงนั่งปักหลักอยู่ปลายเตียงเขาแล้วออกปากไล่ “นายก็ลุกจากเตียงฉันสักทีสิ”

 

“ไม่! ถ้าฉันลุกนายก็นอนต่อน่ะสิ ไปแต่งตัวเลย ฉันจะนั่งเฝ้านายอยู่ตรงนี้แหละ” สกอร์เปียสหรี่ตาสีเทามองเขาอย่างรู้ทัน อัลบัสมองตอบอย่างนึกขำ ก่อนเผยยิ้มร้ายแล้วเอ่ยถาม

 

“นายจะดูฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ”

 

สกอร์เปียสชะงักไปชั่วขณะ แต่เด็กหนุ่มก็ตั้งตัวได้ทันที เขายักไหล่กวน ๆ ก่อนจะตอบว่า “ฉันเห็นนายเปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่มีอะไรน่าแปลกใจแล้วล่ะ”

 

อัลบัสยกหมอนขึ้นตีเพื่อนอีกสองสามที เรียกเสียงโวยวายจากสกอร์เปียสจนพอใจแล้วค่อยลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่เขาถอดเสื้อนอนออกนั้น สกอร์เปียสแกล้งยกมือขึ้นปิดหน้า แต่ดวงตาสีเทายังเล็ดลอดหว่างนิ้วออกมามองเขา เด็กหนุ่มที่ถูกมองใบหน้าขึ้นสีชมพูจาง ๆ เขายกชายผ้าห่มบนเตียงขึ้นมาคลุมศีรษะของเพื่อน แล้วกระโจนเข้ากอดร่างนั้นอย่างหมั่นเขี้ยวโดยมีผ้านวมหน้ากั้นกลาง อัลบัสไม่ยอมปล่อยแม้สกอร์เปียสจะร้องโวยวายและดิ้นรนเพื่อหาทางออกจากผ้าห่ม จนกระทั่งเสียงของเพื่อนเงียบลงและหยุดดิ้นแล้ว เด็กหนุ่มจึงคลายผ้าห่มออก ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เมื่อพบว่า เพื่อนของเขาหายตัวไปแล้ว!

 

~*~*~

 

สวัสดีค่ะ เราเขียนเรื่องนี้ เพราะอยากเขียนสกอร์เปียสผู้หญิง (ฮา)
ที่จริงเราเคยเขียนสกอร์เปียสหญิงไปแล้วในเรื่อง What If แต่เราว่าพล็อตมันยังไม่โอเค จึงขอลบแก้ใหม่มาเป็นเรื่องนี้แทนค่ะ แล้วบรรยากาศของเรื่องเปลี่ยนไปหมดเลย เคร่งเครียดขึ้นมาทันที =__=”

ขอบคุณทุกท่านมาก ๆ เลยค่ะที่เข้ามาอ่าน
หากอ่านแล้วไม่สนุกหรือรู้สึกติดขัดก็คอมเม้นท์บอกเราเถอะค่ะ เราอยากรู้และแก้ไขจริง ๆ ค่ะ T T

 

Advertisements

5 thoughts on “[ScorBus] Winter’s Dream: I

  1. Pingback: สารบัญ Fiction – Luifang's Passion

  2. Pingback: [ScorBus] Winter’s Dream: II – Luifang's Passion

  3. Pingback: [ScorBus] Winter’s Dream: III – Luifang's Passion

  4. Pingback: [ScorBus] Winter’s Dream: IV – Luifang's Passion

  5. Pingback: [ScorBus] Winter’s Dream: V – Luifang's Passion

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s