MarvelHero

Keep Dancing On My Own

Keep Dancing On My Own

Drabble Fan Fiction

Edwin Jarvis and Tony Stark

แต่งในหัวข้อ “เต้นรำ” #Heroอาทิตย์ละครั้ง

ขอบคุณทาง @_heroweeklyth ที่จัดกิจกรรมสนุก ๆ ขึ้นมานะคะ ^-^)

หมายเหตุ:  หม่นค่ะ

 

 

“โอบเอวผมสิครับ คุณหนูโทนี่”

 

เสียงนุ่มสำเนียงอังกฤษของชายชราดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีวอลซ์จังหวะร่าเริง เรียกให้เด็กหนุ่มที่ยืนทื่อเป็นเสาตื่นจากภวังค์

 

ชายชราวัยหกสิบปลายที่ยืนกุมมือซ้ายของเขายกขึ้นระดับไหล่ไว้คือ เอ็ดวิน จาร์วิส พ่อบ้านประจำตระกูลสตาร์ค ร่างสูงร้อยแปดสิบกว่าที่แม้จะลงพุงนิด ๆ แต่ก็ยังดูสง่าอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนแซมขาวหวีเรียบกริบอย่างทุกที ใบหน้าอ่อนโยนมีริ้วรอย ทว่าก็ยังดูอ่อนกว่าวัยจริงสักสิบปี ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มน้อย ๆ ดวงตาสีเชียวอ่อนที่สบตาโทนี่อยู่มีประกายขบขันกับท่าทางเงอะงะของเด็กหนุ่ม

 

“เอวคุณอยู่ตรงไหนล่ะ จาร์วิส”

 

เด็กหนุ่มแกล้งล้อพลางหลุบตาสีน้ำตาลเข้มมองช่วงเอวหนาของชายชรา เพื่อจะได้เป็นอิสระจากดวงตาสีเขียวคู่นั้นที่ทำให้เขาเผลอจ้องนานเกินไปจนตกอยู่ในภวังค์

 

“ตรงนี้ไงครับ”

 

เสียงของพ่อบ้านไม่มีความโกรธที่ถูกล้อเลียนเรื่องรูปร่าง ตรงกันข้าม น้ำเสียงของจาร์วิสมีแววสนุกสนาน ขณะที่ถือวิสาสะเอื้อมมือซ้ายออกไปจับแขนขวาของเด็กหนุ่มขึ้นมาโอบรอบเอวของตนไว้ วางมือบนบ่าของโทนี่ ก่อนจะพูดต่อ

 

“ก้าวเท้าซ้ายสิครับ คุณหนูโทนี่”

 

เด็กหนุ่มทำตามพลางก้มมองเท้าของตัวเองเพื่อไม่ให้พลั้งไปเหยียบรองเท้าหนังสีน้ำตาลมันปลาบของครูสอนเต้นจำเป็นของเขา

 

“อย่ามองเท้าครับ เงยหน้าขึ้นมองคู่เต้นสิครับ”

 

โทนี่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างเสียไม่ได้ จาร์วิสสูงกว่าเขาสิบห้าเซนติเมตร ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นเยอะเป็นพิเศษจนเมื่อยคอ เด็กหนุ่มเคยบ่นว่า เขาคงคิดผิดที่ขอให้จาร์วิสสอนเต้นรำ เพราะไม่มีผู้หญิงที่ไหนสูงร้อยแปดสิบกว่าอย่างจาร์วิสหรอก แต่พ่อบ้านก็ตอกกลับนิ่ม ๆ ว่า หากพวกเธอสวมรองเท้าส้นสูง ก็จะสูงกว่าคุณหนูโทนี่เกือบสิบเซนติเมตรเช่นกัน

 

แล้วอีกอย่าง คุณหนูโทนี่ก็เป็นคนบอกเองว่าไม่อยากให้คนอื่นสอน เพราะอายที่อายุสิบเจ็ดแล้วแต่ยังเต้นรำไม่เป็นนี่ครับ’

 

ใช่ เขาเป็นคนขอร้องจาร์วิสเอง เพราะอย่างนั้นโทนี่จึงไม่อาจจะหือกับพ่อบ้านคนนี้ได้เลย ต้องเชื่อฟังที่จาร์วิสบอกทุกคำ จนกว่าจะเต้นได้ดีเท่าที่คุณพ่อบ้านตั้งมาตรฐานไว้

 

และมาตรฐานของจาร์วิสก็ไม่ใช่แค่พอไปวัดไปวาได้ แต่ต้องดีเลิศถึงขั้นไปออกงานสังคมได้ ไม่อายใคร

 

คิดผิดจริง ๆ ที่ขอให้จาร์วิสสอนเต้นรำ

 

โทนี่คิดกับตัวเองในใจเป็นรอบที่ร้อยกว่า

 

“คุณหนูโทนี่ อย่าเหม่อสิครับ”

 

เสียงเอ็ดของชายชราเรียกให้โทนี่กลับมาจดจ่ออยู่กับการเต้นอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองพ่อบ้าน ใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่กี่คืบทำให้เห็นรายละเอียดบนใบหน้าของชายชราได้ชัดเจน จมูกโด่งที่งุ้มนิด ๆ คิ้วหนาสีอ่อน ริมฝีปากบางสีระเรื่อ ริ้วรอยรอบดวงตาและริมฝีปากไม่ได้ทำให้เครื่องหน้าของพ่อบ้านจืดจางลงเลยแม้แต่น้อย ตรงข้ามกลับทำให้ดูภูมิฐานมากขึ้นไปอีก และยิ่งขับให้ดวงตาสีเขียวอ่อนคู่นั้นเปี่ยมชีวิตชีวามากขึ้นด้วย

 

“คุณหนูโทนี่… ผมบอกให้มองหน้าคู่เต้นก็จริง แต่ไม่ต้องจ้องผมขนาดนี้ก็ได้นะครับ”

 

เสียงกระซิบดังขึ้น ก่อนที่ริมฝีปากบางของพ่อบ้านจะขยับยิ้มล้อเลียน

 

“เปล่าจ้องสักหน่อย แค่กำลังนับตีนกาอยู่ต่างหาก”

 

โทนี่รีบแก้ตัวด้วยน้ำเสียงกวน ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง ถึงกระนั้นเด็กหนุ่มก็รู้สึกได้ว่าตัวเองหน้าร้อน ๆ เขาคงไม่ได้กำลังหน้าแดงอยู่ใช่ไหม…

 

ไม่น่า… ใจเย็นไว้โทนี่… แค่เต้นรำเองนะ ไม่เห็นต้องเขินเลยนี่นา

 

เด็กหนุ่มปลอบตัวเองอยู่ในใจ เขาจะให้จาร์วิสรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเขารู้สึกอย่างไร… ไม่มีวัน…

 

เอ็ดวิน จาร์วิส เป็นรักแรกของเขา

 

ตั้งแต่จำความได้ ชายขาวอังกฤษคนนี้ก็อยู่เคียงข้างเขามาตลอด คอยดูแลเขาแทนพ่อกับแม่ยามที่ทั้งคู่งานยุ่ง เล่านิทานให้ฟังก่อนนอน  เล่นเกมกับเขา คอยปลอบประโลมเวลาที่เขาเศร้า อยู่ใกล้ ๆ ในยามที่เขาอ้างว้าง สำหรับโทนี่แล้วจาร์วิสเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นคนสำคัญที่เขาอยากให้อยู่เคียงข้างตลอดไป

 

โทนี่ไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่พ่อบอกกับเขาเมื่อสองปีก่อนว่า เขาอายุสิบห้าแล้ว ควรจะรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว ให้จาร์วิสได้พักบ้าง

 

นับจากนั้นมา จาร์วิสก็กลับไปอยู่ข้างกายพ่อ… เหมือนที่เคยเป็นก่อนที่เขาจะเกิดมา

 

นั่นเป็นครั้งแรกกระมังที่เขารู้สึกอิจฉาขึ้นมาจับใจ

 

โทนี่รู้ตัวตอนนั้นเองว่า เขารักจาร์วิสมาก… มากเกินไป

 

เด็กหนุ่มจึงพยายามถอยห่าง และกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองด้วยการออกเที่ยวกับเด็กผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า หวังว่าสักวันเขาจะเจอคนที่ทำให้เขาลืมความรู้สึกที่มีต่อจาร์วิสได้

 

สองปีผ่านไป เขาก็ยังไม่เจอคนคนนั้น

 

และบางทีอาจจะไม่เจอตลอดกาล

 

 

“คุณสตาร์คครับ ตื่นได้แล้วครับ คุณเพ็พเพอร์ติดต่อมา เธอจะมาถึงในอีกสิบนาทีครับ”

 

เสียงสำเนียงอังกฤษไร้อารมณ์ของสมองกลเรียกให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนโซฟาในห้องทำงานตื่นจากความฝัน โทนี่ในวัยสามสิบเก้าปีค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น เขานอนมองเพดานห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาพลางเอ่ยว่า

 

“จาร์วิส… ถ้าเพ็พเพอร์มาถึงแล้วบอกฉันด้วยนะ”

 

“ได้ครับ”

 

เสียงสมองกลตอบรับอย่างว่าง่าย โทนี่ยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง นึกถึงเจ้าของชื่อที่เขานำมาตั้งให้สมองกลอัจฉริยะที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมา นึกถึงรอยยิ้มที่บางครั้งก็ดูล้อเลียน บางครั้งก็ดูอ่อนโยน นึกถึงดวงตาสีเขียวอ่อนเปล่งประกายคู่นั้น นึกถึงเสียงนุ่มสำเนียงอังกฤษที่มีชีวิตชีวากว่าเสียงของสมองกลที่เขาพยายามสร้างให้ใกล้เคียงกับเสียงของเอ็ดวิน จาร์วิสมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

จนถึงตอนนี้ คนที่เขาอยากให้อยู่ข้างกายตลอดไป ก็ยังคงเป็นจาร์วิส

 

ทั้ง ๆ ที่ เอ็ดวิน จาร์วิส ไม่อยู่แล้ว… จากเขาไป… จากโลกใบนี้ไปแล้วสิบแปดปี แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่อาจลืม… ไม่ปล่อยให้ตัวเองลืม…

 

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มขำในความงมงายของตัวเอง ก่อนจะเดินไปยังห้องอาบน้ำเพื่อเตรียมเริ่มวันใหม่อีกวัน

 

อีกวันที่ไม่มีจาร์วิสอยู่

 

แต่เขายังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

 

-=.=.=.=.=.=.=-

 

ตอนแรกไม่ได้คิดให้หม่นขนาดนี้เลย เฮ้อ…

เขียน ๆ ไป แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมโทนี่ต้องสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งพ่อแม่ ทั้งจาร์วิส แล้วยังมาเพ็พเพอร์กับสตีฟอีก

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ

Advertisements

5 thoughts on “Keep Dancing On My Own”

    1. ตอนแรกตั้งใจออกมาให้น่ารัก แต่เขียนไปเขียนมาหน่วงเสียได้ = =” ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ^^

  1. การจากเป็น ต่างกับการจากตาย
    จารวิสอยู่เคียงข้างพ่อให้โทนี่อิจฉา ยังดีกว่าตื่นขึ้นมา เหลือแต่เสีย (แต่จารวิสคงเสียใจ เพราะแกเคยกล่าวไว้ ผมจะไม่ยอมเป็นแค่เสียไร้ตัวตนเด็ดขาด 5555)

    1. นั่นสิคะ จากเป็นกับจากตาย โอ้… เหมือนจะได้พล็อตใหม่ ขอบคุณมากเลยค่ะที่เข้ามาอ่าน ^^
      จาร์วิสน่าจะหยวน ๆ นะคะ อย่างน้อยก็คิดเสียว่าอยู่เป็นเสียงเพื่อเป็นเพื่อนโทนี่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s