AlbusScorpius

[HP]Only Me – 2 –

Only Me – 2 –

Harry Potter Fan Fiction

Genre: Romance, Yaoi

Albus Severus Potter and Scorpius Hyperion Malfoy

*ระวังโดนสปอยล์ The Curse Child*

 

สิ่งแรกที่สกอร์เปียสทำเมื่อเขากับอัลบัสเดินมาถึงห้องโถงในตอนเช้าคือมองหาโรส เมื่อเห็นเธอนั่งกินอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ เด็กหนุ่มก็บอกเพื่อนว่า เจอกันที่โต๊ะ อัลบัสตบไหล่ให้กำลังใจเขาแล้วเดินแยกไป สกอร์เปียสยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้า แล้วเดินไปหาเด็กสาว

 

“อรุณสวัสดิ์ โรส”

 

เด็กหนุ่มทำใจกล้าเอ่ยทักเสียงสดใส แต่หารู้ไม่ว่านั่นทำให้โรสรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น เด็กสาวผมสีแดงเพลิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เธอเม้มปาก พยายามสะกดอารมณ์ไว้ ก่อนจะพูดอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“โทษทีนะ แต่ฉันไม่อยากคุยกับนายตอนนี้”

 

แล้วเธอก็ก้มหน้าทานซีเรียลต่อ ไม่สนใจเด็กหนุ่มที่ยืนมองเธอด้วยดวงตาเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็หุบปากลง ก่อนจะค่อย ๆ เดินคอตกกลับไปที่โต๊ะสลิธีริน ทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ อัลบัสซึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้จะไม่ได้ยินว่าโรสพูดอะไร แต่ดูจากท่าทางหม่นหมองของเพื่อนแล้ว เธอคงย้งไม่หายโกรธแน่นอน

 

เด็กหนุ่มไม่รู้จะพูดปลอบเพื่อนอย่างไร จึงเอื่อมมือไปหยิบขนมปังปิ้งมาปาดเนยถั่วก่อนจะวางใส่จานตรงหน้าสกอร์เปียส แล้วหยิบขนมปังปิ้งอีกแผ่นขึ้นมาปาดแยมผิวส้ม พลางพูดว่า

 

“กินหน่อยเถอะ ลุงรอนเคยบอกไว้ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ท้องอิ่มเมื่อไร อะไร ๆ ก็จะดีขึ้นเอง”

 

“แต่…ฉันไม่หิว”

 

สกอร์เปียสงึมงำพลางก้มมองขนมปังเนยถั่วบนจานตรงหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย ตอนนั้นเองที่ท้องของเด็กหนุ่มร้องประท้วงขึ้น อัลบัสพยายามไม่หัวเราะออกมา ขณะพูดว่า

 

“นายจะไปเรียนทั้ง ๆ ที่ท้องว่างไม่ได้หรอก กินซะ แล้วค่อยคิดหาวิธีง้อแฟนสาวของนาย”

 

เขาตักพายฟักทองให้เพื่อนอีกชิ้น ก่อนจะเริ่มกินพายมันฝรั่งบดกับเบคอนอย่างเอร็ดอร่อยเป็นเชิงยั่วให้สกอร์เปียสอยากอาหาร เด็กหนุ่มผมบลอนด์ผู้เศร้าสร้อยหันมองอัลบัสที่กำลังกินพายอย่างมีความสุขแล้วกลืนน้ำลาย ก่อนจะหยิบขนมปังปิ้งที่เพื่อนปาดเนยถั่วให้แล้วขึ้นมา

 

“นายพูดถูกกองทัพต้องเดินด้วยท้อง”

 

เขาว่าก่อนจะกัดขนมปังคำใหญ่แล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

 

~*~*~

 

สกอร์เปียสยังคงหาจังหวะคุยกับโรสไม่ได้เลยจนกระทั่งหลังมื้อเย็น เด็กหนุ่มรู้ว่าแฟนสาวของเขาต้องไปห้องสมุดเพื่อทำการบ้าน ทั้งคู่จึงไปดักรออยู่หลังชั้นหนังสือแถวที่โรสชอบมาประจำ หยิบกระดาษ ปากกาขนนก และน้ำหมึกขึ้นมา วางบนโต๊ะ สกอร์เปียสแกล้งตั้งท่าจะเขียนเรียงความวิชาแปลงร่างที่มีกำหนดส่งสัปดาห์หน้า ส่วนอัลบัสนั้นจำเป็นจะต้องเขียนเรียงความวิชาปรุงยาซึ่งมีกำหนดส่งพรุ่งนี้ โดยมีเรียงความของเพื่อนข้าง ๆ เป็น… เอ่อ… แรงบันดาลใจ

 

“เธอมาแล้ว!”

 

สกอร์เปียสกระซิบเสียงตื่นเต้นเมื่อมองผ่านช่องว่างบนชั้นหนังสือไปเห็นเรือนผมสีแดงสวยที่คุ้นตา

 

“ลุยเลยสิ”

 

อัลบัสตอบกลับโดยไม่เงยหน้าจากกระดาษเรียงความ ก่อนจะเสริมว่า

 

“ถ้าคุยไม่รู้เรื่องก็กระชากเข้ามาจูบเลย”

 

คำแนะนำนั้นทำเอาเด็กหนุ่มผมสีอ่อนหน้าร้อนขึ้นมา ก่อนจะโวยวายกลบเกลื่อนว่า

 

“ขืนทำอย่างนั้นโรสก็สาปฉันเป็นหนูสิ!”

 

อัลบัสแกล้งนิ่งคิดนิดนึง ก่อนจะตีหน้าจริงจังมองสบตาเพื่อน

 

“ไม่ต้องห่วงนะ ถ้านายกลายเป็นหนู ฉันจะเลี้ยงดูนายเอง จะซื้อจักรลอยได้ให้ถีบออกกำลังกายด้วย”

 

“อัลบัส! นายนี่มัน… ใช่เวลามาล้อเล่นไหม”

 

ถึงกระนั้นเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมดำหัวเราะร่วนโดยไม่มีเสียง สกอร์เปียสก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกตึงเครียดที่จะต้องเผชิญหน้ากับโรสค่อย ๆ คลายลง เมื่ออัลบัสเห็นรอยยิ้มนั้น เขาก็ไล่ให้เพื่อนรีบไปง้อแฟนสาวได้แล้ว เขาจะทำการบ้าน มาชวนคุยเสียสมาธิหมด

 

สกอร์เปียสอยากจะฉกเรียงความของตัวเองคืนด้วยความหมั่นไส้เพื่อนเหลือเกิน แต่เห็นแก่ที่ช่วยให้เขาสบายใจก่อนไปคุยกับโรส เขาจึงยอมหยวนให้เพื่อนสักครั้ง เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะขัดจังหวะการทำการบ้านของเพื่อนเป็นครั้งสุดท้าย

 

“อวยพรให้หน่อยสิ”

 

เด็กหนุ่มเจ้าของตาสีเขียวมองดวงตาสีเทาที่มีแววออดอ้อนคู่นั้นแล้วก็ตอบว่า

 

“ขอให้นายโชคดี ง้อสาวสำเร็จนะเพื่อน”

 

อัลบัสอวยพรออกไป ทั้งที่ใจภาวนาให้ทั้งสองเลิกกันไว ๆ เขาพยักหน้ารับคำขอบคุณของสกอร์เปียส ก่อนจะมองเพื่อนเดินห่างออกไป ดวงตาสีเขียวอ่อนหม่นลงด้วยความรู้สึกผิด

 

ในฐานะญาติและเพื่อนของโรส และในฐานะเพื่อนสนิทที่สกอร์เปียสไว้ใจที่สุด เขาควรจะเชียร์ให้ทั้งคู่คืนดีกันจากใจจริง แต่ทว่ากลับมีส่วนลึกในใจที่คิดอยากให้พวกเขาเลิกกัน ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดี อัลบัสคิดมาตลอดว่า ทั้งสองไม่เหมาะสมกัน โรสนั้นมั่นใจในตัวเองเกินไป เกลียดความพ่ายแพ้มากเกินไป ชอบควบคุมทุกอย่างมากเกินไป ในขณะที่สกอร์เปียสเป็นผู้ตามมากเกินไป อ่อนไหวมากเกินไป ถึงแม้เขาจะเพิ่งชนะควิดดิชมาและกลายเป็นที่หมายปองของใครหลายคน แต่ลึก ๆ ลงไปนั้น สกอร์เปียสก็ยังขาดความมั่นใจในตัวเองอยู่ดี หากคบกับโรสผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ นานวันเข้า เพื่อนของเขาจะต้องไม่สบายใจและไม่มีความสุข

 

สกอร์เปียสควรจะอยู่กับคนที่เข้าใจเขาดีที่สุด เข้าใจความไม่มั่นใจนั้น เข้าใจความอ้างว้างในยามที่ไม่มีใครต้องการนั้น เข้าใจความอ่อนไหว ความเหงา แม้ในยามที่สกอร์เปียสไม่ได้พูดออกมาซ้ำยังยิ้มสู้กับความรู้สึกแง่ลบทั้งหลายที่ก่อขึ้นในใจอย่างกล้าหาญ สกอร์เปียสควรจะต้องอยู่กับคนอย่างเขา อัลบัส เซเวอรัส พอตเตอร์ คนนี้

 

ทำไมไม่เป็นฉัน

 

อัลบัสนึกแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ ในเมื่อสกอร์เปียสเลือกโรส ไม่ใช่เขา เขาควรจะภาวนาให้คนที่เขารักมีความสุขกับคนที่รัก…

 

ไม่ได้ ยังไงก็ทำไม่ได้

 

เขาคงเห็นแก่ตัวมากเกินไป จึงไม่อาจทำใจสนับสนุนให้สกอร์เปียสรักกับคนอื่นนอกจากเขาได้ แต่ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะกล้าเสี่ยงบอกความรู้สึกของตัวเองออกไป เขากลัวจะเสียสกอร์เปียสไปตลอดกาล

 

สุดท้ายเด็กหนุ่มก็พาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์ที่จะไปต่อก็ไม่กล้า จะถอยหลังก็ไม่ไหว เขาชอบสกอร์เปียสมากเกินไป ไม่อาจกลับไปคิดแบบเพื่อนกันอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่ก็ไม่อาจแสดงออกได้ว่าคิดเกินไปกว่านั้น ได้แค่ภาวนาให้เพื่อนเลิกกับคนรัก แล้วหันมามองเขาบ้าง แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เขาจะต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้กับตัวเอง ไม่ว่าใครก็จะไม่มีวันรู้

 

อัลบัสจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองจนไม่ทันสังเกตว่าคนที่เขากำลังนึกถึงอยู่นั้นเดินกลับมาตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เด็กหนุ่มทรุดตัวนั่งเก้าอี้ตัวข้าง ๆ แล้วนั่งเหม่อมองโต๊ะเบื้องหน้าด้วยสีหน้าว่างเปล่าราวกับวิญญาณส่วนหนึ่งได้แตกสลายไปแล้ว

 

“เกิดอะไรขึ้น…”

 

เด็กหนุ่มตัดสินใจเอ่ยถามพลางขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วโอบไหล่เพื่อนไว้ สกอร์เปียสค่อย ๆ หันมามองเขา ดวงตาสีเทาว่างเปล่าขณะตอบว่า

 

“โรส… ขอให้ฉัน… อยู่ห่างจากเธอสักพัก”

 

อัลบัสมองหน้าเพื่อนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นึกรังเกียจตัวเองที่รู้สึกผิดหวังที่พวกเขายังไม่เลิกกัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แต่จงใจให้สกอร์เปียสสังเกตเห็น เมื่อเพื่อนขมวดคิ้วใส่ จึงเปิดปากบอกว่า

 

“นี่ เธอบอกว่าขออยู่ห่างกัน สักพัก นะ ไม่ใช่ ตลอดกาล เสียหน่อย!”

 

เมื่อเห็นว่าสกอร์เปียสยังทำหน้างุนงง เด็กหนุ่มจึงพูดต่อ

 

“ให้เวลาเธอหน่อยเถอะ แล้วค่อยไปขอคืนดีตอนที่เธออารมณ์ดีแล้ว”

 

ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าสกอร์เปียสซึ่งกำลังช็อคจะซึมซับสิ่งที่อัลบัสตั้งใจบอกได้ ดวงตาสีเทาเริ่มกลับมาทอประกายด้วยความหวังอีกครั้ง

 

“นายว่าต้องใช้เวลานานเท่าไร”

 

เด็กหนุ่มผมบลอนด์มองเพื่อนอย่างคาดหวัง อัลบัสมองสายตานั้นแล้วก็ตอบแบบคาดเดาไป

 

“อาจจะ… สักสัปดาห์หนึ่ง”

 

สกอร์เปียสเลิกคิ้ว “นานขนาดนั้นเชียว!”

 

“ก็… น่า… ให้เวลาเธอหน่อยเถอะ”

 

อัลบัสปล่อยมือจากเพื่อนแล้วแกล้งกลับไปเขียนเรียงความต่อทั้ง ๆ ที่ไม่มีสมาธิและความรู้อยู่ในหัวเลย เมื่อเหลือบมองแล้วเห็นว่าสกอร์เปียสยังไม่สบายใจ จึงรีบเสริมว่า

 

“ระหว่างนี้เดี๋ยวฉันจะบอกลิลี่ให้ไปกล่อมโรสให้เอง”

 

“จริงเหรอ!?”

 

เสียงของเด็กหนุ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง เมื่ออัลบัสตอบว่า เชื่อมือเถอะ สกอร์เปียสก็ลุกขึ้นไปกอดเพื่อนจากด้านหลังทั้ง ๆ ที่อัลบัสยังนั่งกฝเก้าอี้อยู่ ก่อนจะกระซิบขอบคุณเขาเหมือนอย่างเคย

 

“ขอบใจนะ อัลบัส รักนายที่สุดเลย เพื่อน!”

 

แค่เพื่อนเท่านั้นสินะ

 

“เออ รู้แล้ว ปล่อยได้แล้วน่า ฉันจะทำการบ้าน!”

 

สกอร์เปียสอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยมือ แล้วสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า หลังจากนี้จะตั้งใจเขียนการบ้านด่วยลายมือบรรจง อัลบัสจะได้ลอก… เอ่อ อ่านเป็นแรงบันดาลใจได้

 

อัลบัสจึงตอกกลับว่า ไม่ต้องถึงขนาดบรรจงหรอก ขอแค่อ่านง่าย ไม่เป็นอักขระโบราณอย่างทุกวันนี้ก็พอ

 

~*~*~*~*~*~*~

 

ทำไมอัลบัสดูร้ายลึก =”=

Advertisements

5 thoughts on “[HP]Only Me – 2 –”

  1. อัลบัสอวยพรออกไป ทั้งที่ใจภาวนาให้ทั้งสองเลิกกันไว ๆไไม่ใช่ร้ายลึกธรรมดาค่ะต้องเติมมากดัวย5555นี่ที่บอกว่ากระชากเข้าาามาจูบจริงๆอยากทำกับสกอร์ปใช่มั้ยคะเชียร์ค่ะเชรีย์555555

    1. 5555555555555 กระชากมาจูบนี่น่าสนใจมากค่ะ สกอร์ปคงตกใจน่าดูเลย หน้าแดงหูแดงไปหมดแน่นอน >< ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์มาก ๆ ค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s