HazTom

Bad Mate – 7 –

Bad Mate

Romantic Drama Fan Fiction

Harrison Osterfield

Tom Holland

Ryan Reynolds

– 7 –

เมื่อใกล้สามทุ่มครึ่ง นักท่องเที่ยวเกือบทุกคนที่บนชายหาดโคนี่ย์อายแลนด์ก็พากันหันไปทางลูนาพาร์ค สวนสนุกเก่าแก่ที่จะจัดแสดงดอกไม้ไฟทุกวันศุกร์ ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนมิถุนายนถึงกลางเดือนกันยายน พวกเขานับว่ามาได้จังหวะพอดี เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีที่มีการแสดงดอกไม้ไฟบนเกาะนี้

 

ในที่สุด ช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อดอกไม้ไฟลูกแรกถูกจุดขึ้น ลูกไฟสีแดงพุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้าเบื้องบนอย่างมุ่งมั่น และเมื่อถึงจุดหนึ่งก็ระเบิดตัวเองกระจายเต็มท้องฟ้า ราวกับกุหลาบสีแดงที่เบ่งบานบนผืนผ้ากำมะหยีสีน้ำเงินเข้ม ดอกไม้ไฟลูกต่อ ๆ มาถูกจุดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เรียกเสียงฮือฮาด้วยความชื่นชมจากผู้คนที่เฝ้ามอง แม้แต่แฮร์ริสันที่ใจจดจ่ออยู่กับการสารภาพรักในตอนแรก ก็ยังถูกสะกดด้วยความงดงามของดอกไม้ไฟจนเผลอยืนนิ่งเฝ้ามองอยู่ชั่วขณะ ลืมเรื่องสารภาพรักไปหมดสิ้น แต่ก็ได้สติกลับมาตอนที่โทมัสใช้ข้อศอกถ่องเขาแรง ๆ ที่เอว พลางบุ้ยหน้าไปทางทอมที่เงยหน้ามองดอกไม้ไฟอยู่ข้าง ๆ เขาด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจ ถัดจากทอมไปเป็นไรอันที่เงยหน้ามองดอกไม้ไฟเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดใดออกมา

 

ถ้าเขาลากทอมออกไปตอนนี้ ไรอันจะต้องสังเกตเห็นแน่ ๆ เด็กหนุ่มหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากโทมัส ชายหนุ่มจ้องหน้าเขาด้วยสายตาทีอ่านได้ว่า ‘นายนี่ต้องให้ฉันช่วยทุกเรื่องเลยใช่ไหม’ กระนั้นทายาทร้านขนมปังก็ยังยอมเดินไปยืนข้าง ๆ ไรอัน สะกิดนักแสดงหนุ่มเบา ๆ ที่แขน ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นพูดอะไรบางอย่างที่ข้างหู เพราะว่าเสียงดอกไม้ไฟนั้นดังมากจน หากไม่พูดใกล้ ๆ คงไม่ได้ยิน จากนั้นโทมัสก็ค่อย ๆ เดินออกไปจากตรงนั้น ไรอันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงพูดกับทอม แฮร์ริสันเห็นเพื่อนพยักหน้าให้ไรอัน แล้วชายแก่คนนั้นก็เดินตามโทมัสออกไป

 

เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าโทมัสพูดอะไรถึงดึงตัวไรอันออกไปได้ เขาจึงยื่นหน้าไปใกล้ ๆ หูของเพื่อนแล้วเอ่ยถามว่า ทั้งสองคนไหนกัน

 

“ไปเอาของที่รถน่ะ โทมัสจำเป็นต้องเอาอะไรบางอย่าง แต่ที่จอดรถเปลี่ยวมาก เลยขอให้ไรอันไปเป็นเพื่อน”

 

ทอมอธิบายเท่าที่ได้ยินมาจากไรอันอีกที

 

เมื่อแฮร์ริสันพยักหน้ารับรู้ ทอมจึงกลับไปสนใจการแสดงอกไม้ไฟระลอกใหม่ เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีเขียวลอบมองใบหน้าด้านข้างของเพื่อน มองดวงตาที่สะท้อนกับแสงสีต่าง ๆ ของดอกไม้ไฟจนเปล่งประกายงดงาม มองรอยยิ้มบางทีมุมปาก สีหน้าที่ดูราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งเคยเห็นดอกไม้ไฟเป็นครั้งแรก เขารักสีหน้าแบบนั้นของทอม เขารักที่ทอมกระตือรือร้นกับทุกสิ่ง เขารักที่ทอมมักจะมองโลกในมุมที่สดใสและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เขารักที่ทอมมักจะทำทุกสิ่งอย่างสุดความสามารถ เขารักที่ทอมใส่ใจคนรอบข้างทุกคน และมักจะทำสิ่งที่คิดว่าทำให้คนรอบข้างมีความสุข ไม่ว่าจะต้องฝืนยิ้มหรือกลั้นน้ำตาไว้ ทอมก็จะทำ

 

แล้วเขาละ จะทำทุกอย่างเพื่อให้ทอมมีความสุขได้ไหม

 

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงตอบตัวเองทันทีว่า ได้แน่นอน แต่ว่าตอนนี้เด็กหนุ่มก็เริ่มไม่มั่นใจ เพราะเขากำลังจะทำสิ่งที่รู้ดีว่าจะต้องทำให้เพื่อนเป็นทุกข์ และทั้ง ๆ ที่รู้ว่าจะทำให้ทอมไม่สบายใจ แต่แฮร์ริสันก็ยังอยากจะบอกออกไปอยู่ดี

 

เขามันเห็นแก่ตัวจริง ๆ

 

“ทอม”

 

เขาเอ่ยเรียกเพื่อนรัก ทอมหันมาตามเสียงเรียก ดอกไม้ไฟยังคงถูกจุดอย่างต่อเนื่องส่งเสียงระเบิดลั่นทั่วบริเวณ เด็กหนุ่มจึงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เพื่อฟังว่าแฮร์ริสันจะพูดอะไร

 

“ฉันรักนาย”

 

ถ้อยคำที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นนั้นทำให้เด็กหนุ่มที่ฟังอยู่ตกตะลึงจนยืนนิ่งไปชั่วขณะ แม้เสียงดอกไม้ไฟจะดังมาก แต่ทอมก็ได้ยินคำสารภาพของเพื่อนชัดเจน เขาค่อย ๆ หันไปมองหน้าแฮร์ริสัน สบดวงตาสีเขียวที่จ้องกลับมาอย่างแน่วแน่ราวกับจะขอคำตอบ

 

“แฮซ… ฉัน…”

 

ทอมรู้สึกว่าริมฝีปากแห้งผาก เด็กหนุ่มเม้มปากแน่นเพื่อระบายความอึดอัด ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป

 

“…ขอโทษ”

 

“…อืม รู้แล้ว รู้อยู่แล้วล่ะ”

 

แฮร์ริสันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ น่าแปลกที่แม้คำปฏิเสธนั้นจะเจ็บปวด แต่ก็ทำให้เขาโล่งอกอย่างไม่น่าเชื่อ ความรู้สึกที่เก็บไว้ตลอดสามปี ตอนนี้ส่งออกไปถึงผู้รับเรียบร้อย แม้ว่าทอมจะไม่ตอบรับความรู้สึกของเขาก็ตาม แต่เขาก็ดีใจที่ได้พูดออกไป

 

“ขอบใจที่ฟังนะ”

 

ขอบใจที่ฟังคำพูดเห็นแก่ตัวของฉันนะ

 

“แฮซ…”

 

ทอมได้แต่เรียกชื่อเพื่อนเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตาลยามนี้เป็นประกายด้วยความรู้สึกหลากหลายที่เอ่อคลอขึ้นมาท่วมท้นในตา เหมือนหัวใจถูกบีบแน่นจนเริ่มจะหายใจไม่ออก เด็กหนุ่มบอกให้ตัวเองกลั้นไว้ ห้ามร้องไห้ออกมาเด็ดขาด

 

ถึงจะกลั้นไว้ แต่แฮร์ริสันก็มองเห็นความพยายามของทอม และตำหนิตัวเองที่ทำให้คนที่เขาเพิ่งบอกว่ารักต้องเจ็บปวดเพราะเขา

 

“ไม่เป็นไร ทอม ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ แค่อยากบอกให้นายฟัง ไม่ได้หวังอะไร”

 

คำโกหกถูกปั้นขึ้นมาปลอบใจ แต่นั่นทำให้ความอดทนของทอมสิ้นสุดลง ความรู้สึกที่กลั้นไว้เอ่อล้นออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง เขารีบก้มลงซ่อนใบหน้าเปื้อนน้ำตาไว้จากสายตาของทุกคน จึงมีเพียงคนเดียวที่เห็นน้ำตาของเขา และเป็นคนที่เขาไม่อยากให้เห็นมากที่สุด แต่กระนั้นก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

 

แฮร์ริสันทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เขาไม่อยู่ในฐานะที่จะเข้าไปกอดปลอบเพื่อนได้ แต่ถ้าทอมไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา เขาก็จะช่วยซ่อนมันไว้ให้เอง

 

เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินไปยืนอยู่ด้านหน้าทอมที่กำลังก้มหน้าอยู่ หวังว่าตัวเองจะช่วยบังไม่ให้คนอื่นเห็นว่าเพื่อนรักของเขากำลังเจ็บปวด แฮร์ริสันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างไสวด้วยดอกไม้ไฟสีขาว สีอันบริสุทธิ์นั้นช่างเจิดจ้า เปล่งประกาย งดงาม สวยจนชวนให้เจ็บปวดเมื่อประกายไฟนั้นค่อย ๆ โปรยปรายลงมา ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งผืนฟ้ามัวหม่นไว้เพียงลำพัง

 

งานแสดงดอกไม้ไฟปิดฉากลงแล้ว เช่นเดียวกันกับความรักของเขา

 

โคมไฟริมหาดค่อย ๆ สว่างขึ้นหลังจากการแสดงจบลง ชายเสื้อของแฮร์ริสันถูกกระตุก เมื่อเด็กหนุ่มค่อย ๆ หันกลับไปก็พบว่า ทอม ฮอลแลนด์ เพื่อนรักของเขาเช็ดน้ำตาด้วยชายเสื้อของเขาอยู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าของทอมดูปกติดีมาก ยกเว้นแต่ว่ามีรอยแดง ๆ ที่นัยน์ตา ที่ถึงจะไปล้างหน้าก็คงไม่หาย กระนั้นทอมก็ยังลากเขาไปที่ห้องน้ำสาธารณะริมหาดเพื่อล้างคราบน้ำตาออกให้เกลี้ยงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะพากันเดินกลับไปที่ลานจอดรถ เพราะไม่เห็นโทมัสกับไรอันที่ชายหาด

 

เมื่อมาถึงรถ ปรากฏว่าโทมัสนอนหลับอยู่ที่เบาหลัง โดยมีไรอันนั่งเฝ้าอยู่ตรงที่นั่งคนขับ ไรอันอธิบายว่าโทมัสรู้สึกไม่สบายจึงขอให้เขามาเป็นเพื่อนเพื่อกินยาซึ่งเก็บไว้บนรถ หลังจากกินยาแก้ปวดหัวกับยาแก้แพ้เข้าไป ก็นอนหลับเป็นตายอยู่ที่เบาะหลัง เพราะงั้นเขาจะเป็นคนขับรถขากลับเอง

 

แฮร์ริสันให้ทอมนั่งเบาะหน้าคู่กับไรอัน ส่วนตัวเองไปนั่งที่เบาหลังกับโทมัสที่งัวเงียตื่นขึ้นมาตอนพวกเขามาถึงรถ ก่อนจะหลับไปอีกครั้งเมื่อไรอันออกรถ และไม่ตื่นขึ้นมาเลยตลอดการเดินทาง จนกระทั่งพวกเขามาถึงหน้าร้านขนมปังของครอบครัวแซงส์เตอร์

 

ทั้งสามบอกลาโทมัสก่อนจะพากันเดินกลับที่พักท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด แฮร์ริสันลอบถอนหายใจเมื่อกลับมาถึงห้องของตัวเอง ทอมขอตัวไปส่งไรอันที่ห้อง บอกให้เขาอาบน้ำนอนก่อนได้เลย เด็กหนุ่มนึกเอาว่าทอมให้โอกาสเขาได้ระบายความอัดอั้นออกมาโดยไม่มีใครเห็น แต่กระนั้นเขาก็ไม่อาจคั้นน้ำตาออกมาได้แม้แต่หยดเดียว แฮร์ริสันอาบน้ำแล้วก็เข้านอนเหมือนปกติ มีเพียงความว่างเปล่าในใจเท่านั้นที่ทำให้รู้สึกโหวงเหวง แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ต้องร้องไห้ออกมา

 

เด็กหนุ่มนอนหลับตา สัมผัสความว่างเปล่าในหัวใจตัวเองซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งความเหนื่อยล้าทำให้เขาจมสู่ห้วงนิทรา

 

.-*-.-*-.-*-.

ขออภัยที่สั้น แต่เราไม่ไหวแล้วค่ะ ฮือออออ

Advertisements

3 thoughts on “Bad Mate – 7 –”

  1. สงสารแฮร์ริสันขึ้นมาทันที .____. ทอม หนูหักอกเค้าไม่ดั้ยยยยย

  2. ทำไมรู้สึก อื้มมมมมม โหย อินมาก เคยเจอกับตัว 555555+ คือมุมของแฮซอาจจะแค่อยากบอก ไม่ได้หวัง บอกก็สบายใจแล้ว แต่บอกแล้วทอมไม่สบายใจแทนนี่สิ โฮรววววว รู้สึกความสัมพันธ์แบบนี้ เจ็บที่สุดเลยค่ะ //อินแรงมาก 55555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s