Happy birthday, Haz – II

Harrison Osterfield and Tom Holland
Fan Fiction, PG, ใสใสไร้แก่นสาร

II

อ่านตอนแรกที่ Happy birthday, Haz – I

ทอม ฮอลแลนด์กำลังประสบปัญหา… อันที่จริง มันเป็นปัญหาที่ไม่น่าเป็นปัญหา แต่ก็เป็นปัญหาขึ้นมาเพราะเขาเอง

เขาคิดว่า… เขาคงชอบเพื่อนสนิทของตัวเองเกินความรู้สึกชอบที่เพื่อนควรจะมีต่อเพื่อนไปแล้ว… เขาคิดว่า เขาคงตกหลุมรักแฮร์ริสัน ออสเตอร์ฟิลด์เข้าเสียแล้ว

เด็กหนุ่มคงจะสารภาพไปตามตรงแล้ว ถ้าก่อนหน้านั้น แฮร์ริสันไม่ได้แสดงออกว่าชอบเขา และตอนนั้นทอมยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง จึงไม่อาจตอบรับหรือปฎิเสธได้ ทว่า แฮร์ริสันคงคิดว่าท่าทีลังเลของเขานั้นเป็นการปฏิเสธ นับตั้งแต่นั้นมา ทอมก็รู้สึกได้ว่ามีเส้นบาง ๆ กั้นเขากับแฮร์ริสันไว้

ตอนแรกเด็กหนุ่มก็รู้สึกอุ่นใจที่มีเส้นกั้นไว้ เหมือนถ่วงเวลาให้เขาได้คิดทบทวนตัวเอง แต่หลังจากทบทวนตัวเองหลายตลบแล้ว เขาก็เริ่มรู้สึกตัวว่า ตัวเองก็ชอบแฮร์ริสันเช่นกัน อยากใกล้ชิดกันมากกว่านี้ อยากให้แฮร์ริสันมองแต่เขาคนเดียวเท่านั้น แต่ว่า ทอมเป็นคนท่ามาก ฟอร์มจัด เขาไม่เคยคิดจะบอกกับแฮร์ริสันตรง ๆ เลยสักครั้ง ได้แต่แสดงออกด้วยวิธีของเขา ทว่า แฮร์ริสันที่ขีดเส้นเพื่อนสนิทไว้แล้ว ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของทอมเลยแม้แต่น้อย ทอมเองก็ไม่อยากเอ่ยปากก่อน เพราะเกรงว่าแฮร์ริสันจะเปลี่ยนใจไปแล้ว และเขาจะต้องเป็นฝ่ายถูกปฏิเสธเสียเอง

ทอมคิดว่าตัวเองขี้โกงชะมัด แต่ทำไงได้ ก็เขากลัวจะเสียแฮร์ริสันไปนี่นา

ทว่า ความอดทนของทอมก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว เมื่อคืนเขาเลยเผลอ… ขโมยจูบเพื่อนรักตอนกำลังหลับ… คิดว่าแค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไร…

ที่เขาคาดไม่ถึงคือ ตอนนั้นแฮร์ริสันยังไม่หลับ!

ทอมรู้ได้ทันทีเมื่อตื่นนอนมาแล้วพบว่าแฮร์ริสันมองเขาด้วยสายตาประหลาด เหมือนมีบางอย่างจะพูดกับเขา แต่ยังลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ วันนี้ ทอมเลยพยายามหลบหน้าเพื่อนรักทั้งวัน และพูดตัดบท เปลี่ยนเรื่อง หรือหนีไปทำอย่างอื่นทุกครั้งที่แฮร์ริสันทำท่าจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา พยายามอยู่ท่ามกลางคนในกอง เพื่อที่เพื่อนจะได้ไม่มีโอกาสยกเรื่องนี้ขึ้นมาถามเขา เด็กหนุ่มรู้ดีว่าคงถ่วงเวลาได้ไม่นาน แต่ขอเวลาเขาทำใจก่อนเผชิญหน้าสักหน่อยก็ยังดี

ในที่สุด ช่วงเวลาที่เลี่ยงไม่ได้ก็มาถึง เพราะเขากับแฮร์ริสันนอนห้องเดียวกัน ตกกลางคืนก็ต้องอยู่กันตามลำพัง แม้ทอมจะรีบปีนขึ้นเตียงซุกหน้ากับผ้าห่มแกล้งทำเป็นหลับแล้ว แต่แฮร์ริสันก็ไม่ปล่อยให้เขาหนีไปได้อีก

“ทอม”

เสียงนุ่มของเพื่อนดังก้องในห้องที่มืดสลัว

“รู้นะว่านายยังไม่หลับ”

แฮร์ริสันเว้นช่องให้ทอมตอบรับ แต่คนดื้อดึงก็ยังแกล้งหลับ เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงชั้นล่างจึงยันตัวยืนขึ้น ก่อนจะปีนขึ้นบันไดไปยังเตียงชั้นบน เขาขึ้นไปเพียงสามขั้น ให้พอมองเห็นร่างของเพื่อนสนิทที่นอนหันหลังให้เขา ดวงตาสีเขียวซีดจ้องกลุ่มผมสีน้ำตาลด้านหลังศีรษะของเพื่อนรัก ก่อนจะพูดต่อ

“เมื่อคืน… นาย… จูบฉัน… ใช่ไหม”

เสียงที่ถามนั้นไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ แต่เด็กหนุ่มที่นอนอยู่กลับได้ยินชัดเจนทุกคำ

“ทำแบบนั้นทำไม”

เพราะว่าฉันชอบนายไง

“รู้ใช่ไหมว่า… ว่าฉันคิดกับนายเกินเพื่อน”

รู้แต่ว่านายเคยคิด… แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังคิดแบบนั้นอยู่ไหม

“ถ้านาย… จูบฉัน โดยไม่ได้คิดอะไร ก็ไม่เป็นไร ฉันจะทำเป็นลืมไป แต่ถ้านายทำแบบนั้นเพื่อ… แกล้งกัน ฉันจะโกรธนายจริง ๆ ทอม”

“ฉันไม่ได้แกล้งนาย… โอ๊ย!”

ในที่สุดทอมก็ทนไม่ไหว ผุดลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับแฮร์ริสัน แต่เขาลืมไปว่าตัวเองอยู่บนเตียงชั้นบนในห้องที่เพดานค่อนข้างต่ำ ศีรษะของทอมจึงโขกเข้ากับเพดานอย่างจัง เด็กหนุ่มเจ็บจนน้ำตาไหล ยกมือขึ้นกุมหัวส่วนที่กระแทกกับเพดานไว้ แฮร์ริสันรีบไปเปิดไฟ แล้วรีบขึ้นมานั่งบนเตียงข้าง ๆ เพื่อน ปากก็ถามว่า เจ็บไหม เจ็บตรงไหน ขอเขาดูหน่อยได้ไหม

จากนั้นอีกหลายนาที หลังจากที่แฮร์ริสันตรวจดูหัวของเพื่อนเรียบร้อยแล้วว่าไม่มีรอยแตกหรือเลือดไหล เพียงแต่ปูดนูนขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น เขาบอกทอมว่า ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวก็หาย พลางลูบศีรษะบริเวณที่ปูดอย่างเบามือ

สัมผัสนุ่มนวลนั้นทำให้ทอมลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เขามองหน้าเพื่อนรัก… มองหน้าคนที่เขารักเกินกว่าเพื่อน มองแฮร์ริสันที่ยังคงมองรอยนูนที่หัวของเขาอย่างห่วงใย… ทอมมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแฮร์ริสันก็เริ่มรู้สึกตัว ดวงตาสีเขียวอ่อนโยนก็เบนสายตามาสบตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องหน้าเขาอยู่

แฮร์ริสันรู้สึกเหมือนถูกดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นดึงดูด เขาค่อย ๆ เข้าไปใกล้ทอมมากขึ้น… มากขึ้นเรื่อย ๆ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกัน มือและนิ้วเรียวไล้ไปตามกลุ่มผมนุ่มของทอม ออกแรงกดให้ริมฝีปากที่แตะกันแนบแน่นมากขึ้น ได้กลิ่นยาสีฟันรสมิ้นท์ที่พวกเขาร่วมกัน แต่กลิ่นของมันกลับหอมกว่าเมื่ออยู่ในปากของทอม

เนิ่นนาน… หรืออาจจะแค่เสี้ยววินาทีหลังจากนั้น พวกเขาก็ค่อย ๆ ผละออกจากกัน แม้อยากจะให้ช่วงเวลานี้ไม่มีวันสิ้นสุด แต่แฮร์ริสันอยากทำให้มันชัดเจน

“ฉันรักนาย ทอม.. แล้วนาย…”

“…ยังจะต้องให้บอกอีกเหรอ”

คำตอบของเพื่อนรัก… ไม่สิ คนที่เขารักฟังดูยอกย้อน แต่กลับเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม แฮร์ริสันจึงเขยิบเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบข้างหูว่า

“ก็ได้ ถ้านายไม่อยากพูด… งั้นบอกด้วยภาษากายแทนนะ”

แม้จะโดนทุบกลับมายกใหญ่ แต่แฮร์ริสันก็ยังคงหัวเราะร่าใส่ทอมที่หน้าแดงลามไปถึงใบหูแล้ว

 

. – . – . – . – . – . – .

 

แต่งเองเขินเอง (>///////-) ยังคงอยากอ่านฟิคแฮร์ริสันทอมค่ะ ใครมีส่งลิงค์ให้หน่อยนะคะ Please!

Advertisements

2 thoughts on “Happy birthday, Haz – II

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s